Diagnoza psychologiczna — Reha Medica Psychoterapia

Po co

Diagnoza psychologiczna poprzedza dobór formy pomocy.

W ramach psychoterapii prowadzone są konsultacje indywidualne i grupowe ukierunkowane na postawienie diagnozy psychologicznej — czyli ocenę psychicznego stanu zdrowia pacjenta i wykrycie zaburzeń — jak również na pomoc w przeżywaniu trudności.

W Ośrodku Środowiskowej Opieki Psychologicznej i Psychoterapeutycznej porady i diagnoza psychologiczna są jedną z form pomocy obok psychoterapii indywidualnej, grupowej i rodzinnej.

Diagnoza psychologiczna nie jest tym samym co rozpoznanie lekarskie. Psycholog opisuje sposób przeżywania, reagowania i radzenia sobie — jednostkę chorobową rozpoznaje lekarz.

Diagnozę psychologiczną prowadzimy w pięciu placówkach Reha Medica na Pomorzu Zachodnim — w Szczecinku, Szczecinie, Wałczu, Białogardzie i Bobolicach.

Z czego składa się diagnoza

Rozmowa i wywiad

Podstawa całego postępowania. Pytania dotyczą tego, co się dzieje teraz, od kiedy, w jakich sytuacjach narasta, a w jakich odpuszcza, oraz co pacjent próbował dotąd zrobić. Ta część zwykle daje najwięcej.

Testy i kwestionariusze

Stosuje się je wtedy, gdy trzeba porównać wynik z normą albo uchwycić coś, czego rozmowa nie pokaże wprost. Narzędzie dobiera się do pytania, nie odwrotnie, a sam wynik testu nigdy nie jest diagnozą.

Obserwacja

U dzieci często ważniejsza niż odpowiedzi na pytania. Sposób zabawy, reakcja na trudne zadanie, kontakt z rodzicem w gabinecie mówią o tym, czego dziecko nie umie jeszcze nazwać.

Informacje od bliskich

Przy dzieciach i młodzieży rozmawia się także z rodzicami, bo obraz z domu i ze szkoły bywa inny niż ten z gabinetu. Rozbieżność sama w sobie jest informacją.

Omówienie wyniku

Diagnoza kończy się rozmową o tym, co z niej wynika i jaka forma pomocy ma sens: porada, psychoterapia, praca z całą rodziną albo konsultacja u lekarza. Bez tej rozmowy diagnoza jest tylko opisem.

Diagnoza jest punktem wyjścia, nie rozstrzygnięciem.

Bywa, że jedno spotkanie wystarczy, a bywa, że potrzeba kilku — zwłaszcza przy dzieciach, gdzie obraz układa się z kilku źródeł.